Zaburzenia seksualne

Rzadko się zdarza, by podczas długoletniego współżycia nie pojawiły się żadne problemy. Zawsze dotyczą one zarówno mężczyzny, jak i kobiety. Nie można mówić, że on ma kłopoty, a ona nie. Jej problemy odnoszą się także do parntera, ponieważ prowadzą do niezaspokojenia jego potrzeb seksulanych albo z tej racji, że partner przyczynił się o do ich powstania. Zaburzenia wyrażają się osłabieniem potrzeb seksualnych, niemożnością przeżywania orgazmu lub zakłóceniami w osiąganiu rozkoszy. Ich przyczyny są natury fizjologicznej, ale częściej tkwią w psychice. W jednym i drugim przypadku można zaburzenia wyleczyć lub przynajmniej złagodzić objawy. Potrzebna jest jednak pomoc, a przynajmniej konsultacja seksuologa, czasami też ginekologa.

Kłopoty kobiet

Ból podczas stosunku Wywołuje go napięcie mięśni pochwy w chwili, gdy mężczyzna znajdzie się kobiecie. Moga to być krótkie ukłucia, fala nieprzyjemnych mrowień, może być też ostry i głęboki ból w okolicach narządów płciowych. Nie uniemożliwia on kontynuowania stosunku, nie hamuje doznań partnera, lecz kobiecie takie zbliżenie nie daje żadnej satysfakcji. Nawet wtedy, gdy kończy się orgazmem. Istnieje kilka przyczyn bolesności: wrodzony defekt anatomiczny pochwy, infekcje pochwy i dróg moczowych, niezręczność partnera, niewłaściwa pozycja lub sposób pobudzania.

Jeśli ból nie jest następstwem schorzenia, można go zmniejszyć między innymi przez: długą grę wstępną; wspomaganie naturalnego nawilżanie - sztuczny; kochanie się w takiej pozycji, by kobieta miała szeroko rozłożone nogi; zwrócenie uwagi, by podczas penetracji nieco parła - dzięki temu mięśnie trochę się rozluźnią

Pochwica. Jest niezależnym od woli kobiety skurczem mięśni pochwy, zamykającym wejście do niej. Utrudnia stosunek lub wręcz uniemożliwia stosunek. Mięśnie kurczą się nie tylko przy próbie zbliżenia, ale nawet na samą myśl o kochanie się. Panie dotknięte tą przypadłością mogą wykazywać podatność na bodźce seksulane, ale odczuwają lęk prze stosunkiem. Pochwica jest bowiem w swej istocie reakcją lękową - odruchową odmową zbliżenia, również wtedy, gdy się go pragnie. Niekiedy winne jest surowe wychowanie. Pochwica może być konsekwencją gwałtu, często też wywołuje ja obawa przed ciążą. Reakcje lękowe pogłębia brak doświadczenia mężczyzny, przedwczesny wytrysk, a także męska nieśmiałość w sypialni.

Terapia jest kilketapowa i polega na obniżeniu napięcia lękowego. Towarzyszą jej ćwiczenia rozluźniające pochwy i nauka tych pozycji, w których kobieta może kontrolować głębokość penetracji ( np. różne odmiany konstelacji "na jeźdźca")

Mała podatność na bodźce seksualne Niektóre kobiety czasami w ogóle nie odczuwają potrzeby spełnienia. Ulegają mężczyźnie, ale w rzeczywistości nie pragną seku, tylko traktują go jak przykry obowiązek. Niezdolność do przeżyć seksualnych często towarzyszy cukrzycy, może wynikać ze schorzeń ginekologicznych lub z nadmiernego uwrażliwienia łechtaczki; jej dotykanie, zamiast podniecać, sprawia przykrość. Przyczyną zaburzenia mogą byc też wady rozwojowe narządów płciowych lub zbyt wąskie wejście do pochwy. Jednak w większości przypadków zaburzenie to ma przyczyny psychologiczne. Wiele pań wstydzi się przyznać, że potrzebują dużo czasu, aby osiągnąć podniecenie, co w efekcie blokuje ich odczucia.

Z oziębłością można się uporać pod warunkiem, że kobieta będzie w stanie skupić się na swych doznaniach. Partner nie powinien więc dopuścić, by martwiła się, czy on osiągnie orgazm lub miała wrażenie, że się ją ponagla. Ważne jest też dla niej długa gra wstępna.

Anorgazmia. Przy tym zaburzeniu kobieta prawidłowo odbiera stymulację seksualną, lecz nie może przeżyć orgazmu pochwowego. Brak szczytowania warunkują różne przyczyny. Czasami okazuje się, że jest to konflikt rozgrywający się w podświadomości: kobieta karze parntera, odmawiając mu siebie. Poczucie małej atrakcyjności też blokuje w niej dochodzenie do spełnienia.

Lekarze często zalecają pacjentkom, aby nauczyły się osiągnąć orgazm przez masturbację.

Kłopoty mężczyzn

Brak erekcji lub niepełny wzwód. Mimo że mężczyzna jest podniecony i pragnie zbliżenia, jego penis pozostaje w stanie spoczynku. Niekiedy mężczyzna uzyskuje wzwód przed stosunkiem, ale w jego trakcie erekcja ustępuje. Kłopoty z uzyskaniem erekcji dotykają mężczyzn w każdym wieku, ale najczęściej starszych. Zdarza się również, że erekcję hamuje lęk przed stosunkiem w ogóle, a także przed zbliżeniem z kobietą, przy której mężczyzna może się nie sprawdzić, czy też świadomość, że współżyje właśnie z tą partnerką, łamie ważną normę moralną. Przyczyną kłopotów bywa przepracowanie i stres.

Przedwczesny wytrysk. To najczęstsze męskie zaburzenie seksulane. W jego wyniku wytrysk nasienia następuje przed rozpoczęciem właściwego stosunku lub kilka sekund po. Ale bywa i tak, że mężczyzna szczytuje na samą myśl o zbliżeniu, jeszcze zanim się rozbierze. Dotyka on zwłaszcza ludzi młodych. Z czasem, zdobywając coraz więcej doświadczenia, uczą się rozpoznawania oznak zbliżającego się wytrysku, kontrolowania go i opóźniania. Pomocne bywają wtedy odpowiednie techniki współżycia, ale wymagają zaangażowania i pełnej współpracy partnerki. (Technika ucisku. Rys.). Uciskając członek palcami poniżej żołędzi przez 15-20 sekund, możesz powstrzymać wytrysk nasienia i spowodować chwilowe, nieznaczne ustąpienie wzwodu. Ćwiczenie należy powtórzyć dwa-trzy razy, zanim dopusi się do ejakulacji.

Zaburzenie najczęściej występuje u mężczyzn nerwowych, reagujących bardzo emocjonalnie. Sprzyja temu dłuższa wstrzemięźliwość seksualna, zmiana partnerki lub nowy, nie stosowany dotąd rodzaj pobudzania.

Wytrysk opóźniony. Mimo wielkiej chęci i starań u mężczyzny nie dochodzi do wytrysku, chociaż ma pełen wzwód i stosunek trwa długo. W lżejszych przypadkach orgazm w końcu zostaje osiągnięty, ale po rozciągniętym w czasie i niezwykle męczącym stosunku. Podobnie jak wytrysk przedwczesny, opóźniony ma podłoże psychiczne: obawa o niesprawdzeniu się w roli mężczyzny, obojątność lub nawet odraza wobec partnerki, poczucie winy, że się zdradza.

Opisane przypadki da się wyleczyć, gdy ich przyczyny tkwią w psychice mężczyzny. Istnieją określone techniki psychoterapeutyczne, zalecenie dotyczące pozycji, sposobów pobudzania, pory stosunków, dzięki którym udaje się uzyskać dobre rezultaty. Jeśli jednak kłopoty spowodował np. niedobór hormonów, zażywanie pewnych leków np. przy cukrzycy, kłopoty urologiczne albo krążeniowe, nieprawidłowości neurologiczne lub zabiegi chirurgiczne, które naruszyły unerwienie narządów, wtedy psychoterapia nie da efektów bez usunięcia lub złagodzenia przyczyn fizycznych.